Tachografy
- Informacje o artykule
- Autor: dr inż. Bogusław Madej
- Kategoria: Tachografy
- Opublikowano: 2026-10-27 12:56:05
- Odsłon: 25
Kopiowanie danych z karty kierowcy jest obowiązkiem przedsiębiorstwa transportowego, a nie wyłącznie czynnością techniczną wykonywaną na potrzeby rozliczania czasu pracy. Podstawowa zasada przewiduje maksymalnie 28 dni na wczytanie danych z karty, z uwzględnieniem dni zarejestrowanej działalności. Równie ważne jest jednak zapobieganie utracie zapisów, przechowywanie pobranych danych i zapewnienie ich dostępności podczas kontroli. Samo posiadanie czytnika lub zlecenie obsługi firmie zewnętrznej nie zastępuje prawidłowo zorganizowanego procesu.
Artykuł wyjaśnia, kto odpowiada za pobieranie danych, jak rozumieć termin 28 dni, co oznacza dłuższa przerwa w używaniu karty oraz jak zaplanować odczyty i archiwizację. Opracowanie przygotowano 27 października 2026 r. na podstawie dostępnych źródeł unijnych i materiałów pomocniczych. Ważnym elementem jest odróżnienie nadal obowiązujących regulacji unijnych od rozporządzenia krajowego z 2007 r., które występuje w starszych poradnikach, lecz w bazie prawnej jest oznaczone jako akt, który utracił moc.
Spis treści
- Podstawy prawne pobierania danych z karty kierowcy
- Kto odpowiada za odczyty i jakich przewozów dotyczy obowiązek?
- Termin 28 dni, urlopy i przerwy w używaniu karty
- Pobieranie i przechowywanie danych krok po kroku
- Najczęstsze błędy i dobre praktyki organizacyjne
- Podsumowanie
- Spis źródeł
Podstawy prawne pobierania danych z karty kierowcy
Obowiązek przedsiębiorstwa wynikający z rozporządzenia nr 561/2006
Podstawę obowiązku stanowi art. 10 ust. 5 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 561/2006. Przepis zobowiązuje przedsiębiorstwa transportowe korzystające z pojazdów objętych jego zakresem i wyposażonych w odpowiednie urządzenia rejestrujące do zapewnienia regularnego pobierania danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy. Przewiduje również częstsze pobieranie odpowiednich danych, tak aby objąć wszystkie działania wykonywane przez przedsiębiorstwo lub na jego rzecz.
Obowiązek nie kończy się więc na wykonaniu dowolnego odczytu w wybranym dniu. Przedsiębiorstwo powinno uzyskać dane dotyczące swojej działalności, zachować je i udostępnić uprawnionemu organowi. Jeżeli przyjęty harmonogram prowadzi do powstawania luk, nie realizuje celu przepisu, nawet gdy w firmowym kalendarzu odnotowano regularne podłączanie czytnika.
Maksymalne okresy według rozporządzenia nr 581/2010
Szczegółowe maksymalne okresy określa rozporządzenie Komisji (UE) nr 581/2010. Zgodnie z jego art. 1 ust. 3 okres na wczytanie odpowiednich danych nie może przekraczać 28 dni w przypadku karty kierowcy oraz 90 dni w przypadku jednostki pojazdowej. Są to dwa odrębne terminy odnoszące się do różnych źródeł danych. Odczyt tachografu nie zwalnia z organizowania odczytów kart kierowców.
Rozporządzenie definiuje odpowiednie dane jako wszelkie dane zarejestrowane przez tachograf cyfrowy, z wyjątkiem szczegółowych danych dotyczących prędkości. Dodatkowo art. 1 ust. 4 wymaga pobierania danych w sposób zapobiegający ich utracie. Termin maksymalny nie jest zatem przyzwoleniem na oczekiwanie do ostatniej chwili, jeżeli wcześniej występuje ryzyko utraty zapisów.
Przykład: przykładowa sytuacja polega na tym, że przedsiębiorca odczytuje tachograf co 90 dni i uznaje, że obejmuje to także obowiązek dotyczący karty kierowcy. Takie założenie jest błędne: dla karty obowiązuje osobny, krótszy okres, a firma musi zapewnić pobieranie danych z obu źródeł.
Dlaczego starsze polskie przepisy wymagają ostrożności?
W starszych opracowaniach często przywoływane jest rozporządzenie Ministra Transportu z 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych. Jego historyczna treść przewidywała między innymi odczyty przed zakończeniem zatrudnienia, przed rozwiązaniem umowy dotyczącej przewozów i w przypadku utraty ważności karty. Jednak odczytana baza OpenLEX oznacza ten akt jako nieobowiązujący. Nie należy więc przedstawiać jego paragrafów jako samodzielnej, aktualnej podstawy obowiązków.
Wskazany poradnik „Obowiązek wczytywania danych z karty kierowcy” jest przydatny do zrozumienia problemu urlopów i dni zarejestrowanej działalności, ale zawiera odwołania do dawnych krajowych regulacji. W tym artykule zasadnicze obowiązki dotyczące terminów, kompletności i przechowywania wywiedziono z przepisów unijnych, a nie z historycznego rozporządzenia krajowego.
Kto odpowiada za odczyty i jakich przewozów dotyczy obowiązek?
Przedsiębiorstwo organizuje proces, pracownik może wykonywać czynności
Adresatem obowiązku zapewnienia pobierania i przechowywania danych jest przedsiębiorstwo transportowe. Wynika to wprost z art. 10 ust. 5 rozporządzenia nr 561/2006. Należy odróżniać odpowiedzialność za organizację procesu od technicznego wykonania odczytu. Przedsiębiorca może przydzielić czynności pracownikowi lub korzystać z usług zewnętrznych, ale powinien sprawdzać, czy rzeczywiście otrzymuje kompletne dane i ma do nich dostęp.
Z organizacyjnego punktu widzenia warto ustalić, kto wyznacza terminy, kto kontaktuje się z kierowcą, kto odbiera pliki, a kto reaguje na nieudany odczyt. Jest to rekomendacja praktyczna służąca wykonaniu obowiązku przedsiębiorstwa, a nie odrębny wymóg posiadania stanowiska o konkretnej nazwie. Podobnie wewnętrzna instrukcja dla kierowcy nie zastępuje nadzoru nad tym, czy odczyt został wykonany.
Przykład: przykładowa sytuacja dotyczy firmy, która zleciła odczyty podmiotowi rozliczającemu czas pracy. Po kilku tygodniach okazuje się, że usługodawca nie otrzymał danych jednego kierowcy. Sama umowa nie zapewniła kompletności archiwum. Przedsiębiorstwo powinno posiadać mechanizm sprawdzania, od kogo i za jaki okres otrzymano dane.
Nie każda karta i nie każdy przewóz oznaczają identyczną sytuację
Obowiązek z art. 10 ust. 5 należy rozpatrywać w związku z zakresem rozporządzenia nr 561/2006. Obejmuje ono określone przewozy drogowe rzeczy i osób, z uwzględnieniem wyłączeń. Samo posiadanie przez osobę karty kierowcy nie przesądza jeszcze, że każdy podmiot zatrudniający tę osobę musi organizować odczyty tak, jak przedsiębiorstwo wykonujące przewozy objęte rozporządzeniem. Najpierw trzeba ustalić rzeczywisty charakter działalności i zastosowanie przepisów.
W przewozach rzeczy istotne są między innymi dopuszczalna masa całkowita pojazdu lub zespołu pojazdów oraz rodzaj transportu. Od 1 lipca 2026 r. zakres rozporządzenia obejmuje również przewozy rzeczy w transporcie międzynarodowym lub kabotażowym pojazdami albo zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 2,5 tony, z uwzględnieniem właściwych wyłączeń. Dlatego nie należy zakładać, że zagadnienie odczytów dotyczy wyłącznie ciężkich samochodów ciężarowych i autobusów.
Opracowanie odnosi się przede wszystkim do obowiązków wynikających z unijnego systemu rozporządzeń nr 561/2006 i nr 581/2010. W przewozach, dla których zamiast rozporządzenia nr 561/2006 stosuje się umowę AETR, należy odrębnie ustalić właściwe podstawy prawne. Zakres geograficzny i zasady stosowania AETR wskazuje art. 2 rozporządzenia nr 561/2006.
Termin 28 dni, urlopy i przerwy w używaniu karty
Dni zarejestrowanej działalności zamiast automatycznego liczenia kalendarza
Art. 1 ust. 3 rozporządzenia nr 581/2010 wskazuje okres 28 dni. Przy jego interpretacji trzeba uwzględnić motyw 3 tego samego aktu, zgodnie z którym przy określaniu maksymalnych okresów należy brać pod uwagę wyłącznie dni zarejestrowanej działalności. Również Główny Inspektorat Transportu Drogowego w odpowiedzi dotyczącej terminów pobierania danych wskazuje 28 dni aktywności dla karty i 90 dni aktywności dla jednostki pojazdowej.
Nie oznacza to jednak, że przedsiębiorstwo może liczyć wyłącznie dni, w których kierowca prowadził pojazd. Pojęcie zarejestrowanej działalności nie zostało w rozporządzeniu nr 581/2010 zastąpione pojęciem dni jazdy. Z tego względu harmonogramu nie należy budować wyłącznie na liczbie dni wykonywania kursów. W przypadkach nietypowych trzeba przeanalizować rzeczywiste zapisy i sposób dokumentowania okresów aktywności.
Dla firmy prostym rozwiązaniem organizacyjnym może być przyjęcie odczytów częściej niż co 28 dni kalendarzowych. Jest to ostrożnościowy harmonogram wewnętrzny, a nie stwierdzenie, że przepis unijny nakazuje w każdej sytuacji liczenie wszystkich dni kalendarzowych. Wewnętrzny termin powinien pozostawiać czas na ponowienie nieudanego odczytu.
Urlop lub zwolnienie lekarskie nie zwalniają z zabezpieczenia wcześniejszych danych
Wskazany poradnik branżowy rozpatruje sytuację, w której po ostatnim odczycie kierowca nie używał karty i nie pojawiły się na niej nowe aktywności. Wyjaśnia, że nie ma potrzeby ponownego odczytywania niezmienionych danych wyłącznie dlatego, że upłynęło 28 dni kalendarzowych. Wniosek ten należy czytać łącznie z zasadą uwzględniania dni zarejestrowanej działalności, a nie jako ogólne zwolnienie każdego kierowcy przebywającego na urlopie.
Najważniejsze jest ustalenie, czy przed przerwą pobrano wszystkie wcześniejsze zapisy. Jeżeli po ostatnim odczycie kierowca jeszcze pracował, a następnie rozpoczął dłuższą nieobecność, w archiwum mogą brakować dane z końcowego okresu pracy. Sam urlop nie sprawia, że te informacje przestają podlegać obowiązkowi zabezpieczenia. Dobrą praktyką jest więc odczyt po zakończeniu ostatniej aktywności przed długą przerwą.
Przykład: przykładowa sytuacja dotyczy kierowcy, którego kartę odczytano po zakończeniu ostatniego dnia pracy. Następnie przez kilka tygodni karta nie jest używana i nie powstają nowe zapisy. Sama zmiana daty w kalendarzu nie oznacza, że na karcie pojawiły się kolejne dni działalności wymagające nowego odczytu. Inaczej należy ocenić sytuację, gdy pomiędzy odczytem a urlopem kierowca wykonywał jeszcze przewozy, których danych firma nie pobrała.
Wpisy manualne i powrót do pracy wymagają uważnej oceny
Nie należy utożsamiać okresu, w którym karta pozostawała poza tachografem, z definitywnym brakiem informacji o tym czasie. Wskazany poradnik zawiera komentarze czytelników dotyczące wpisów manualnych, ale komentarz pod publikacją nie jest samodzielną podstawą prawną ani potwierdzonym orzeczeniem. Nie można na jego podstawie formułować reguły, że każdy określony wpis automatycznie powoduje przekroczenie terminu lub że zawsze można go pominąć.
W sytuacji powrotu po dłuższej przerwie rozsądnym zaleceniem jest sprawdzenie ostatniego skutecznego odczytu, zakresu już zabezpieczonych danych oraz zapisów uzupełnionych po powrocie. Nie wolno traktować sposobu organizacji odczytu jako metody unikania prawidłowego dokumentowania aktywności. Celem procesu jest kompletność informacji i zapobieganie ich utracie.
Pobieranie i przechowywanie danych krok po kroku
Od ustalenia terminu do sprawdzenia poprawności pliku
Przepisy określają wymagany rezultat: dane mają zostać pobrane terminowo i bez utraty informacji. Poniższa procedura jest propozycją organizacyjną pomagającą osiągnąć ten rezultat. Nie stanowi ustawowego nakazu używania konkretnego czytnika, programu ani usługi.
- Ustal, których kierowców dotyczy proces i kiedy wykonano ostatni skuteczny odczyt ich kart.
- Wyznacz terminy z odpowiednim zapasem, uwzględniając rzeczywistą działalność i dostępność kierowców.
- Wykonaj pobranie za pomocą narzędzia odpowiedniego do używanej karty.
- Sprawdź, czy operacja zakończyła się powodzeniem i czy plik dotyczy właściwego kierowcy.
- Zweryfikuj, jaki okres obejmują pobrane dane i czy nie występują niewyjaśnione luki.
- Zapisz plik w uporządkowanym archiwum i odnotuj datę skutecznego pobrania.
- W przypadku błędu zaplanuj ponowienie odczytu, zamiast uznawać samo rozpoczęcie operacji za wykonanie obowiązku.
Ważne jest odróżnienie próby odczytu od uzyskania danych. Komunikat o błędzie, pusty katalog lub zapisanie pliku, którego nie można wykorzystać, powinny uruchamiać reakcję. Podobnie sam raport z programu nie powinien być uznawany za dowód, że przedsiębiorstwo posiada wszystkie dane wymagane przez art. 10 ust. 5. Należy sprawdzić rzeczywistą zawartość archiwum.
Przechowywanie przez co najmniej dwanaście miesięcy
Art. 10 ust. 5 lit. a ppkt ii rozporządzenia nr 561/2006 wymaga przechowywania pobranych danych przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich zarejestrowaniu. Na żądanie funkcjonariusza kontrolnego mają być dostępne, bezpośrednio lub na odległość, z terenu przedsiębiorstwa. Początkiem wskazanego okresu jest zarejestrowanie danych, a nie dowolnie wybrana data sporządzenia zestawienia lub wysłania pliku do usługodawcy.
Okres dwunastu miesięcy jest minimum wynikającym z tego konkretnego obowiązku. Nie należy przedstawiać go jako uniwersalnej zgody na usunięcie całej dokumentacji po roku, niezależnie od innych celów i podstaw jej przechowywania. Jeżeli pliki lub powstałe z nich dokumenty służą również innym obowiązkom, ich okresy przechowywania trzeba ustalić osobno; nie należy automatycznie utożsamiać archiwum odczytów z całą dokumentacją czasu pracy.
Przykład: przykładowa sytuacja dotyczy przewoźnika, który przechowuje pliki wyłącznie na koncie zewnętrznego usługodawcy. Podczas kontroli nie potrafi uzyskać dostępu do danych. Sam fakt, że pliki prawdopodobnie znajdują się u innego podmiotu, nie zapewnia wymaganej dostępności. Warto wcześniej sprawdzić możliwość pobrania i przekazania archiwum.
Odczyt końcowy jako sposób zapewnienia kompletności
Zakończenie współpracy z kierowcą, wymiana karty lub dłuższa nieobecność powinny uruchamiać sprawdzenie, czy zabezpieczono wszystkie dane dotyczące przewozów wykonywanych dla przedsiębiorstwa. Zalecenie to wynika z potrzeby zapewnienia kompletności i zapobiegania utracie zapisów. Nie należy natomiast uzasadniać go aktualnym obowiązywaniem historycznego § 4 rozporządzenia krajowego z 2007 r.
W praktyce warto połączyć zakończenie współpracy z kontrolą ostatniego odczytu. Jeśli ostatnie dni wykonywania przewozów nie zostały jeszcze objęte pobranym plikiem, samo przekazanie dokumentów kadrowych nie zamyka zagadnienia danych transportowych. Firma powinna zaplanować ich pozyskanie, zanim utraci łatwy kontakt z kierowcą i dostęp do jego karty.
Najczęściej popełniane błędy i dobre praktyki organizacyjne
Błędy w rozumieniu terminów i podstaw prawnych
Pierwszym częstym błędem jest utożsamianie 28 dni z miesiącem. Miesiące mają różną długość, dlatego odczyt zawsze tego samego dnia kolejnego miesiąca nie jest sam w sobie dowodem zachowania maksymalnego okresu. Trzeba ocenić rzeczywisty odstęp i dni zarejestrowanej działalności. Drugim błędem jest przenoszenie terminu 90 dni z tachografu na kartę kierowcy.
Trzeci problem stanowi bezkrytyczne korzystanie ze starszych poradników. Materiał może trafnie wyjaśniać cel odczytów, a jednocześnie odwoływać się do aktu, który utracił moc. W takim przypadku należy zachować użyteczne wyjaśnienie, ale zaktualizować podstawę prawną. Własne procedury firmy powinny wskazywać obowiązujące regulacje, a nie jedynie powielać bibliografię dawnego artykułu.
Brak danych i brak nadzoru to odrębne problemy
Art. 10 ust. 2 rozporządzenia nr 561/2006 nakazuje przedsiębiorstwu odpowiednio organizować pracę, instruować kierowców i prowadzić regularne kontrole przestrzegania właściwych przepisów. Z tego względu odczyty warto traktować jako początek pracy z danymi, a nie wyłącznie jako obowiązek gromadzenia plików. Samo utworzenie archiwum nie pokazuje jeszcze, czy firma reaguje na stwierdzone nieprawidłowości.
Nie należy jednak utożsamiać każdego spóźnionego odczytu z utratą danych ani zakładać, że zachowanie danych automatycznie usuwa problem terminu. Są to różne zagadnienia: terminowość, kompletność, przechowywanie i udostępnienie. W ewentualnym postępowaniu trzeba ustalić, jaki obowiązek został naruszony i jakie przepisy mają zastosowanie. Artykuł nie podaje kwot kar, ponieważ nie zweryfikowano aktualnych pozycji krajowego taryfikatora dla poszczególnych naruszeń.
Prosty system kontroli odczytów
Dobrym rozwiązaniem jest prowadzenie rejestru obejmującego kierowcę, datę ostatniego skutecznego pobrania, kolejny planowany termin oraz status weryfikacji pliku. Osobno warto oznaczać nieobecności, zakończenie współpracy i problemy techniczne. Taki rejestr jest rekomendacją organizacyjną: pomaga wykazać, że przedsiębiorstwo świadomie zarządza procesem wynikającym z art. 10 ust. 5.
Warto również utrzymywać zapasową kopię archiwum oraz okresowo sprawdzać możliwość odtworzenia danych. Jest to praktyczny sposób ograniczania ryzyka, że awaria komputera lub utrata dostępu do konta uniemożliwią realizację obowiązku przechowywania i udostępnienia. Kopia zapasowa powinna być traktowana jako element procedury, a nie jako zamiennik kontroli poprawności pobranego pliku.
Podsumowanie
Kluczowe wnioski
- Obowiązek zapewnienia pobierania i przechowywania danych spoczywa na przedsiębiorstwie transportowym objętym właściwymi przepisami.
- Maksymalny okres dla karty kierowcy wynosi 28 dni, z uwzględnieniem dni zarejestrowanej działalności; dla jednostki pojazdowej przewidziano odrębny okres 90 dni.
- Dłuższa przerwa bez nowych zapisów nie powinna być utożsamiana z kolejnymi dniami działalności, ale wcześniejsze dane muszą zostać zabezpieczone.
- Dane należy pobierać w sposób zapobiegający ich utracie oraz przechowywać przez co najmniej dwanaście miesięcy po zarejestrowaniu, zapewniając dostęp na potrzeby kontroli.
- Historycznego rozporządzenia krajowego z 2007 r. nie należy przedstawiać jako aktualnej samodzielnej podstawy obowiązków.
Konkretne kroki do działania
Przejrzyj proces w swojej firmie, oddzielając obowiązki wynikające z przepisów od rozwiązań organizacyjnych przyjętych dla ich sprawnego wykonania.
- Zweryfikuj zakres stosowania przepisów do wykonywanych przewozów.
- Sprawdź daty ostatnich skutecznych odczytów i kompletność posiadanego archiwum.
- Ustal harmonogram uwzględniający maksymalne okresy i zapas na usunięcie problemów technicznych.
- Przygotuj wewnętrzną procedurę sprawdzania danych przed długą nieobecnością lub zakończeniem współpracy.
- Zapewnij wymagane przechowywanie i możliwość udostępnienia plików podczas kontroli.
- Zaktualizuj instrukcje, jeśli nadal przedstawiają nieobowiązujące rozporządzenie z 2007 r. jako aktualną podstawę prawną.
- Udokumentuj podział czynności i sposób reagowania na nieudane odczyty jako element firmowej organizacji procesu.
Praktyczne wskazówki
Najważniejsza jest kompletność danych połączona z terminowością ich pobierania. Dlatego firmowy kalendarz powinien informować nie tylko o planowanym podłączeniu karty, lecz także o tym, czy otrzymano poprawny plik i gdzie znajduje się jego archiwum. Osoba nadzorująca proces powinna móc szybko ustalić, które dane są dostępne, a których jeszcze brakuje. To praktyczne przełożenie obowiązków wynikających z przepisów unijnych.
Jeżeli pojawia się wątpliwość dotycząca długiej przerwy, wpisów manualnych lub nietypowego przebiegu współpracy, rozpocznij od ustalenia faktów i rzeczywistych zapisów. Sama liczba dni kalendarzowych albo informacja „kierowca był na urlopie” nie wyjaśniają całej sytuacji. Ocena powinna uwzględniać dni zarejestrowanej działalności oraz obowiązek zabezpieczenia wszystkich danych dotyczących przedsiębiorstwa.
Spis źródeł
- Rozporządzenie Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców — w szczególności motyw 3 oraz art. 1.
- Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r., tekst skonsolidowany w EUR-Lex — w szczególności art. 2 oraz art. 10 ust. 2 i 5.
- Główny Inspektorat Transportu Drogowego: „Jakie są terminy na pobranie danych z karty kierowcy i tachografu?” — pomocnicza informacja o terminach wyrażonych w dniach aktywności; wykorzystano dostępną treść odpowiedzi z wyników wyszukiwania.
- Poradnik Przewoźnika: „Obowiązek wczytywania danych z karty kierowcy” — materiał pomocniczy dotyczący przerw w używaniu karty; odwołania do dawnych regulacji krajowych potraktowano krytycznie.
- OpenLEX: rozporządzenie Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych, Dz.U. 2007 nr 159 poz. 1128 — wykorzystano do sprawdzenia historycznej treści oraz oznaczenia utraty mocy aktu, nie jako aktualną podstawę obowiązków.
#KartaKierowcy #KopiowanieDanych #TachografCyfrowy #CzasPracyKierowców #PrzewoźnikDrogowy #PrawoTransportowe #ZarządzanieTransportem
- Informacje o artykule
- Autor: dr inż. Bogusław Madej
- Kategoria: Tachografy
- Opublikowano: 2025-10-01 13:32:02
- Odsłon: 82
Nowoczesny transport drogowy przechodzi obecnie technologiczną rewolucję, której fundamentem jest Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 roku. Ten przełomowy akt prawny nie tylko uchyla przestarzałe rozporządzenie z 1985 roku, ale wprowadza kompleksową wizję inteligentnych tachografów wyposażonych w zaawansowane technologie GPS, zdalne monitorowanie i systemy komunikacji DSRC. Wprowadzenie nowej generacji urządzeń rejestrujących stanowi odpowiedź na rosnące wyzwania związane z bezpieczeństwem transportu, manipulacjami tachografów i potrzebą skuteczniejszej kontroli czasu pracy kierowców w całej Unii Europejskiej.
- Informacje o artykule
- Autor: dr inż. Bogusław Madej
- Kategoria: Tachografy
- Opublikowano: 2025-10-01 15:01:06
- Odsłon: 83
Rewolucja technologiczna w transporcie drogowym nabiera tempa, a jej sercem staje się technologia DSRC (Dedicated Short-Range Communication), która fundamentalnie zmienia sposób kontroli i monitorowania pojazdów ciężarowych w całej Unii Europejskiej. Ta innowacyjna technologia komunikacji krótkiego zasięgu nie tylko umożliwia zdalne odczytywanie danych z inteligentnych tachografów, ale również otwiera nową erę w zakresie bezpieczeństwa drogowego, efektywności kontroli oraz inteligentnego zarządzania transportem. Od sierpnia 2024 roku wszyscy inspektorzy transportu drogowego w krajach UE są zobowiązani do korzystania z urządzeń DSRC, co stanowi przełomowy krok w kierunku cyfryzacji branży transportowej.
- Informacje o artykule
- Autor: dr inż. Bogusław Madej
- Kategoria: Tachografy
- Opublikowano: 2025-10-01 17:13:06
- Odsłon: 90
Tachografy nowej generacji przestały być wyłącznie „rejestratorami czasu pracy”. Dzięki wbudowanemu modułowi GNSS stały się precyzyjnymi narzędziami lokalizacyjno-kontrolnymi, które łączą zgodność z przepisami z bezpieczeństwem operacyjnym i przewagą analityczną. GNSS w tachografie zapisuje pozycję pojazdu w kluczowych momentach oraz ślad przejazdu, pozwalając weryfikować przestrzeganie norm czasu prowadzenia, przekroczeń granic i użycia pojazdu. To nie tylko wymaganie prawa – to fundament rzetelnego zarządzania flotą i wiarygodnej dokumentacji kontroli.
